Besnijdenisinfo.nl

Ervaringen

Mario

Ik ben 38jr en ben content dat ik de besnijdenis ondergaan heb. In mijn puberperiode raadde de huisarts al iets dergelijks aan maar werd altijd uitgesteld. Nu werd de stap gezet daar ik teveel last had bij het vrijen. Iedere keer na het vrijen waren er ernstige problemen om de voorhuid terug te krijgen met hevige pijn tot gevolg. Mijn vriendin moest iedere keer meehelpen of ik moest naar de dokter lopen om het euvel te verhelpen. Iedere keer weer een genante situatie.

Dus nam ik de beslissing en ging naar de uroloog die het wou doen onder lokale verdoving. Die persoon stelde me op mijn gemak. Hij legde het hele gebeuren uit aan de hand van foto's en zei de operatie 30 minuten zou duren. Ik vroeg hem of ik dadelijk daarna kon gaan werken. Geen probleem zei ie.

Vrijdag 23 september ben ik dan naar het dagziekenhuis vertrokken met eigen vervoer. Ik moest daar om 8u zijn. Zenuwachtig was ik wel, het is een operatie maar je weet dat het is om je daarna beter te voelen. Tijdens de operatie heb ik geen pijn gevoeld en praatte voortdurend met de uroloog. Rond 12u30 mocht ik naar mijn kamer en kreeg er onmiddellijk mijn eten. Daarna volgde ik tennis op tv. Laat in de namiddag kwam de uroloog terug langs om te kijken hoe het met mij ging en om de nodige papieren af te geven. Ik moest plassen maar alles was nog met het verband omwikkeld. Je mag het verband losmaken, zei de uroloog, ik roep de verpleegster. Wanneer je dan alles ziet dan schrik je toch hoor. Het bloed stroomde uit de wonde. Daarna kwam de verpleegster terug om er een nieuw verband omheen te doen. Ik keek naar de papieren. De uroloog had me toch 1 week vrijgesteld van te gaan werken (voorheen zei ie dat het geen probleem was om dadelijk te gaan werken). Daarna verliet ik het ziekenhuis en ging met de auto terug naar huis.

Terug thuis zat ik met hetzelfde probleem toen ik terug moest plassen. Het bloed stroomde er weer zo uit. Geen gemakkelijke plaats om dat zelf te verzorgen, daarom belde ik meteen de thuisverpleegster. Ze verzorgde me tot 2 oktober (nieuw verbandje, ontsmetten, huidzalf en maakte een opening in het verband om te kunnen plassen) Drie dagen lang bleef het bloeden.

Op vrijdag 30 september ben ik terug naar de huisarts geweest. Ze bekeek alles en zei dat het prachtig gedaan is; de wonde geneest mooi. Maar van te werken is er nog geen sprake. Nog een weekje erbij. Omdat ik postbode ben en met de fiets moet rijden voor mijn werk, is het niet aangewezen om zot te doen nu alles verder goed gaat. Moest ik zittend werk hebben dan was het geen probleem om te gaan werken.

Tot op heden heb ik omzeggens geen pijn gehad, wel een wat prikkelend gevoel en wat onwennig en ook wat jeukend. De eerste dagen was alles gezwollen en blauw en denk je bij jezelf: wat heb ik nu gedaan. Nu alles de goede kant opgaat, ben ik trots op mezelf dat ik die stap gezet heb.

Zo, dat zijn mijn ervaringen na de eerste week.