Besnijdenisinfo.nl

Ervaringen

Werner


Wat vooraf ging

Tja, ik weet het al van mijn puberjaartjes, ik had zo al een vermoeden dat er daar iets mis was met mijn piemeltje, maar so what?, ik kon toch normaal plassen zeker ... Gingen we zwemmen met de school, dan moesten we allemaal de schoolcabine in. Terwijl de meesten het nodig vonden om in hun blootje te poseren, wist ik wel beter. Buikje richting muur, (meestal in een hoekje) liefst de grootste badhanddoek uit mama's kast, kleertjes uit ...zwembroekje aan... het kon niet snel genoeg gebeuren. Na het zwemmen werd het nog lastiger, moesten we ons toch eerst afdrogen zeker ... wel ik kan het u verzekeren: ik was daar het snelste in van heel de klas, en zat altijd als eerste in de hal van 't zwembadgebouw op de bank. Als ze daar punten moesten op geven, dan was ik zeker nooit gebuisd.

Ben in die tijd ook gaan voetballen in een club, wel dat heeft hooguit een maand geduurd. Kunt ge 't al raden? Na de training moesten we toch wel gezamenlijk gaan douchen zeker. Wel ik probeerde mij in alle bochten te draaien om maar niet op te vallen ... begonnen daar wat mee te lachen, pakten ze om te plagen mama's grootste handdoek af. Wel het huilen stond me dichter dan het lachen.

Nee dan ging ik toch liever naar de chiro, als we dan eens gingen zwemmen dan mochten we de individuele kleedhokjes gebruiken. ... en op bivak als onze pyjama aan of uit ging, dan was dat toch in mijn slaapzak, dat deden er meer jongens dus dat viel niet op, gelukkig maar zeg. Douchen was, die paar keer dat het daar gebeurde met short of zwembroek aan. En tijdens de waterspelen scheen toch de zon, dus die short droogde wel, nee die hoefde niet uit.

En toen ... we moesten naar het medisch onderzoek op school, maar ... tof zeg, we mochten ons broekje aanhouden. Tot ik daar bij dienen oude man, allé ja den dokter moest komen ... Zat die daar in mijn flapoortjes te kijken, moest ik lettertjes en cijfertjes lezen, een beetje met een soort zuignapje op mijn buik - borst en rugje te luisteren. Tot ie daar naar beneden keek op de hoogte van ...'t ja ge weet wel hé. Gelukkig maar had ik mijn slipje aan, maar omdat ik niet spontaan inging op zijn verzoek stak ie het in zijn hoofd om mijn broekje wat lager te trekken; en daar stond ik dan in mijn blote flietertje voor een vreemde. Ge kunt u zich wel voorstellen hoe rood ik werd en hoe klein dat wernertje-junior was hé. En alsof dat nog niet een grote vernedering genoeg was raakte hij mijn klein fragiele dingske aan en trok hij de huid over dat verdikkingetje naar achterren. Ik zag het aan zijn ogen dat er iets niet klopte En zonder de huid terug te schuiven trok ie mijn slip omhoog. Hij vermaande mij daarbij dat ik elke dag onder de douche, dat moest doen en alles moest netjes houden. Mijn idee was daar wel anders over, wat dacht die viezerik nu wel? Ik mocht mij gaan aankleden, en ik kon niet snel genoeg naar toilet gaan om mijn eikeltje terug veilig en warm in zijn huidje te schuiven. Deed dat effe pijn zeg, dienen saddist.

Thuis moest ik de deur van de badkamer los laten van mama, maar daar stonden mijn oren niet naar. Met het nodige gerammel aan de deur, en tegen dat ze dan terug los was had ik al braaf mijn kleertjes terug aan, flink he...

Toen ik wat ouder werd, zo rond de twaalf dacht ik, dan begon ik te ontdekken dat ge met dat plassertje daarbeneden nog iets ander kon aanvangen. Het wisselde zoal eens van grootte, en het hing niet altijd naar beneden. Raar toch hé, en als ik er wat mee speelde of er over wreef dan gaf dat uiteindelijk een prettig gevoel. Ik liet wel altijd zijn hoofdje veilig bedekt met zijn huidje.

En toen was het daar, mijn eerste orgasme ... ik een beetje in paniek, wist niet wat er met mij gebeurde, eik ... zo'n plakkerige boel ... ben ik nou ziek? Maar toch een beetje gezond leesboekje maakte mij wijs dat het allemaal normaal was, maar wat stond er daar ook weer in dat boekje over voorhuid ... hygiëne piemeltje ... raar toch... bij mij lukt dat niet ... wat nu? Aan mama vertellen ... toch maar niet. Toch zeker niet na het artikeltje "besnijdenis" te hebben gelezen. Hé ... er stond ook iets over masturberen, tochwel dat gaat ook zonder mijn frakske naar achter te doen, leuk zeg. En zo werd het vogeltje dan steeds verwend ... met zijn kapje op. Lekker verzwijgen maar ... niks snijden in mijn dingske, ben je gek?

Nu moet ge weten dat ik voor mijn plechtige communie catechese lessen moest gaan volgen, saai zeg ... alhoewel, er zaten daar ook meisje in mijn groep ... amai wat een giecheltrientjes zeg, maar dat ene meisje vond ik wel lief. Zij zocht eigenlijk meer interesse naar mij toe dan ik naar haar. Maar toch ... ze begon mij toch te interesseren. Ze moet waarschijnlijk iets door hebben gehad want ze was steeds in mijn buurt tijdens de catechismus, en wat nog beter was, ze woonde in dezelfde straat, das wel meegenomen hoorde ik ze al denken, en ik had er niets op tegen dat we een koppeltje vormde. Haar moeder had een tuin waar ik braaf mocht gaan spelen ... maar die poppen van haar zeiden mij niet zoveel ... en van mijn autootjes moest zij niet veel van hebben. Moesten we daar iets vinden wat ons beide wel aansprak ... en of we iets vonden. Wat had je gedacht van 'doktertje spelen' en al gauw gebruikte we het tuinhuisje als ziekenhuisje. Doch, de armpjes en het hoofdje verzorgen vonden we al vlug wat saai, en we begonnen beide door te hebben dat we wel meer wouden. Als kinddoktertje zag ik dus eens graag haar borstjes na en van het een kwam het ander, ze liet haar kleertjes gewillig uitdoen en haar spleetje deed mijn lijfje zo tintellen dat ze iets moet gemerkt hebben. Zij wou ook eens doktertje zijn. Lag ik daar op mijn rugje op de grond met alleen mijn slip nog aan. En natuurlijk merkte zij dat er iets groter werd. Uiteindelijk deed ze mijn broekje naar beneden, en dat kleine lieve piemeltje van mij was een stuk groter dan anders en oh zo hard. Ze moet nog niet veel geweten hebben over voorhuid en dergelijke, want het stoorde haar zeker niet dat mijn huidje erover zat. Bij het betasten van mijn paaltje is ze dan wel wat geschrokken, want ge kunt het wel raden wat er uit kwam tijdens het gevoel van haar zachte handjes aan mijn staafje. Ik moet daar wel eventjes moeten liggen bekomen zijn, het was in ieder geval een heel andere en veel leukere ervaring dat zij mij onwetend naar zo een intense orgasme heeft gebracht, dat was ik in ieder geval niet gewend als ik er zelf mee speelde.

Het is zelfs zo ver gekomen dat we beide op 12 jarige leeftijd beter gingen ontdekken en dat doktertje spelen veranderde dan uiteindelijk in 'vadertje en moedertje' spelen. Zodat we tijdens onze brave spelletjes het tuinhuisje omdoopten in ons woonhuisje. Zo ruilden we niet meer om beurt om onderzocht te worden, maar vonden we het leuker elkaar uit te kleden, en dan lagen we daar vele woensdagmiddagen tegen elkaar's bloot lijfje, en zaten elkaar gretig te betasten, met regelmatig plakkerige avontuurtjes. Tot ongeveer de leeftijd van 13 à 14 jaar, neuken is er niet van gekomen, want we verloren elkaar al vlug uit het oog wegens de verhuis van papa en mama, en die namen (nogal logisch) hun zoontje mee naar de nieuwe woonst.

Na dan jaren geen spelletjes meer, ge weet wel, dan begon ik toch wel degelijk te beseffen dat het niet normaal was met die voorhuid, bij al mijn zelfbevredigingen, - en dat zijn er heel wat - heb ik nooit zo een orgasme gehad als met mijn katholiek vriendinnetje van toen.

Rond mijn zeventiende kende ik een meisje van de chiro, die wel iets meer voelde voor mij. We zijn een relatie begonnen, en na enige aandrang ben ik dan toch uit de kleren gegaan voor haar, wat zij natuurlijk zeer raar moet hebben gevonden want welke gezonde jongen laat zich dat nou tweemaal vragen. Bij haar betastingen vond ik mij zo ongemakkelijk en dat moet zij ook wel gemerkt hebben, want op het moment zij mijn voorhuid vastnam en aanstalte maakte om deze over de eikel naar achter te schuiven, begon ik paniekerig te doen. En daar kwam dan de FRUSTRATIE, alsof het nog niet genoeg was dat ik al jaren met schrik zat om ontdekt te worden in verband met mijn probleempje, dat voor mij steeds een groter probleempje werd. We zijn dan maar gestopt en de relatie is op de klippen gelopen.

Rond mijn 25ste begon ik terug een relatie met een collega, daar heb ik dan uiteindelijk een maand met samengewoond. We hebben de eerste twee weken van die maand dagelijks tot twee à driemaal seks gehad, betastingen, strelen, en oeioei ... neuken. Steeds na het neuken zonder de voorhuid zelf met de hand naar achter te brengen. Begon dat wel lelijk pijn te doen en ging het steeds slechter. De eikel bleef bedekt, kon trouwens niet anders ... en maar pijn lijden. Gevolg: zeer traag worden, en weinig volume klaarkomen. Op een gegeven moment, toen we het nog eens gingen proberen, begonnen we met een slappe penis en wat gebeurde daar ... de voorhuid ging naar achter en de eikel kwam in al zijn trots bloot te liggen. Deze zag er wel wat rood uit en wat irriterend, maar ik was wel trots, ondanks de pijn. Natuurlijk bleef die jongeheer niet klein en begon hij te groeien wat dus hele nare gevolgen gaf. De voorhuid spande zich zodanig aan rond de eikel, terwijl de penis nog bijlange niet hard was. Tot overmaat van ramp kreeg ik eerst de voorhuid niet terug over zijn hoofdje ... en ik maar pijn lijden. Uiteindelijk is het ons dan toch gelukt door afkoeling de ingevallen trots terug te schuiven. De pret was er deze keer serieus af. Seks gedaan, pijn niet gedaan, nog meer frustratie. Zij stelde na een week (de derde van onze relatie) voor om eens de huisarts te raadplegen. Ze heeft dat de vierde week volgehouden door regelmatig te vragen om een afspraak te maken. Ze heeft er uiteindelijk zelf een gemaakt. Gevolg, ik onnozele bange zot, heb mijn spullen ingepakt en ben vertrokken. Sindsdien woon ik samen met mijn broer in een eigen appartement. We hebben het nog nooit over mijn probleem gehad. Ik weet ook niet of hij, ja of nee, ook een probleem heeft. Heb al die verdere jaren zonder enige seks verder geboerd. Alleen regelmatig masturberen (doe het zelver noem ik het al). En nog steeds ben ik bang om onder het mes te gaan. Ik ben al wel geopereerd geweest aan mijn been (3x) voor een gecompliceerde breuk. Maar zit er nog steeds mee in mijn hoofd "van mijn piemel blijven ze af". Nu zit ik hier eigenlijk vastgeroest in een situatie van samenwonen met mijn jongste broer, met de nodige geheimen voor elkaar. We hebben elkaar nog nooit naakt gezien, buiten een per ongelukkige glimp in de camping douche. Nog steeds met een grote badhanddoek (maar niet meer van mama).

Nu, tijdens dit schrijven, word ik volgende vrijdag al 46 jaar. En na een gratis medische tweejaarlijkse check-up van het werk uit, ontdekten ze bij mij een bloeddruk van 16/9, glaucoom in de ogen, en teveel suiker in het bloed. De dokter die dat onderzoek uitvoerde, heeft mij doorverwezen naar de huisarts, die ik al niet meer wist wonen. Hij is ondertussen al met pensioen! Ook moet ik nog naar de oogarts voor verder onderzoek. Ondertussen ben ik dan toch naar een nieuwe huisarts geweest. Voor de consultatie heb ik 4 punten op een briefje geschreven met als derde punt ... ge gelooft het nooit ... de voorhuid van mijn penis. Kom ik daar bij de huisarts, blijkt die vrouwelijk te zijn, natuurlijk gaat er in mijn hoofd een belletje rinkelen ... "imago weer gekwetst, schaamte, vernedering ..." Zij was en is nog steeds zeer vriendelijk, misschien heb ik daar wat moed geschept? Zeg ik haar: ik kom hier met 4 verschillende problemen…en geef haar de brief van het medisch onderzoek, waar wel niets over mijn intiem probleem instond. Antwoord zij zeer vriendelijk en geruststellend om de vier zaken maar ineens op tafel te gooien. Ik begin met punt een (bloeddruk) ga verder met het voorlezen van mijn spiekbriefje punt twee (ogen glaucoom) en dan ... twijfel ... wil ik ineens naar punt 4 ( hoofdpijn nekwervels) waarna zij het briefje als het ware afpakt en zelf het derde punt leest "probleem voorhuid" ik natuurlijk diep van schaamte niet weten wat zeggen. Gaat zij gewoon verder met punt 1,2 en 4. ik al hopend dat zij het derde punt negeert. Na de drie juist vermelde punten te hebben onderzocht, ben ik al blij met de gedachte "punt 3 gewist" ... Vraagt zij mij plots om mijn broek los te maken en te laten zakken. Ik zeer zenuwachtig, begin daar mijn riem los te maken en aan mijn rits te frutselen. Begint zij daar rustig op mij in te praten. Ondertussen heb ik daar dan mijn broek los gekregen en laat die zakken. Zij laat het wat vlugger vooruitgaan door zelf mijn slip te grijpen en rustig naar beneden te trekken. Zit ik daar uiteindelijk voor mijn nieuwe vriendelijke huisarts met mijn penis bloot. Verder grijp zij mij bij de voorhuid en trekt die zeer voorzichtig achteruit zodat juist het topje van mijn eikel komt kijken. Ze bekijkt rustig de plaats van mijn levenslange taboe. En verwijst mij naar de uroloog. Ik mag mij terug aankleden en bij het buitengaan van de dokterspraktijk, heb ik mij zelf voorgenomen er werk van te maken. Die huisarts heeft, ik snap nog niet hoe ... zij heeft ergens bij mij de schakelaar omgedraaid en mij zo ver gekregen dat ik verder ben beginnen te beseffen dat het zo niet verder kan. Maar ja, ik was erbuiten en er was nog niets gebeurd ... ging ik hervallen in mijn oude gewoonte? Diezelfde dag ben ik op het internet begingen surfen en ben op de site besnijdenisinfo terecht gekomen. Wel, ik denk dat die persoon, die deze site ineen heeft gestoken, de knop uiteindelijk heeft tegengehouden zodat ie niet terugklikte, want dezelfde avond heb ik naar urologie gebeld, waar ik de voorbije maandag naar toe moest.

En daar was het dan, na nog een paar keer naar de voorgenoemde site te zijn gegaan, heb ik zelfs de persoon anoniem durven mailen met mijn echte voornaam. Deze heeft dan een geruststellend mailtje teruggestuurd; en dus daar kwam die grote stap maandag ... uroloog ... onderzoek ... terug zenuwachtig ... schaamte (waarom toch)... Uiteindelijk toch bij de uroloog in het ziekenhuis toegekomen, zat ik daar met een klein hartje in de wachtzaal. Hoor ik mijn naam roepen ... ik bij de dokter (deze keer een man), begint ie vragen te stellen…en ik moet daar weer mijn geriefke laten zien. Hij neemt, net zoals de huisarts mijn voorhuid beet en trekt er een klein beetje aan zodanig de eikel een klein beetje zichtbaar wordt. Bekijkt hij daar even mijn orgaantje en hij zegt ... ER IS MAAR EEN OPTIE, TOTALE BESNIJDENIS Ik mag mijn imago-tje terug veilig opbergen, waarna hij mij een afspraak maakt voor een circumcisie in het ziekenhuis op 12 juli 2007.

Hopelijk ga ik nog kunnen slapen tegen het zover is, maar ik wil deze keer met hopelijk de steun van mijn vrienden, vriendinnen, waar ik al die jaren lang alles tegen heb verzwegen doorzetten. En zeker ook niet te vergeten bedank ik alvast de personen achter de site besnijdenisinfo.nl voor het tegenhouden van de schakelaar die door mijn arts uiteindelijk is omgedraaid.

Met een toch nog klein hartje zal ik de ingreep tegemoet gaan en hoop dat ik met het verdere verloop van mijn leven en na de genezing, mijn schade mag inhalen wat betreft mijn seksleven.

Ik ben vooral niet kwaad op mijn ouders dat ze mij niet hebben laten behandelen, omdat dat vroeger nog allemaal wat taboe was, en de technieken misschien nog niet zo op punt stonden, MAAR IK BEN VOORAL KWAAD OP MIJZELF DAT IK 46 JAAR (min de kindertijd) VAN MIJN SEKSLEVEN HEB GEMIST. IK HOOP DAT DE OUDERS VAN DEZE TIJD EN DE TOEKOMSTIGE OUDERS EROP TOE ZIEN OM HUN KINDEREN DIT VERHAAL NIET TE HOEVEN LATEN MEEMAKEN.

Als dank aan de mensen, vooral aan Peter, die ik alleen fictief ken van de site www.besnijdenisinfo.nl stel ik de door mij gemaakte foto's van het verloop van voor de ingreep tot na de genezing ter beschikking om deze in een anonieme sfeer op de site te gebruiken.

DANK U

Opname

En daar is dan de dag ... ,12/7/7, ja 't is zo ver ... Aanmelden in het hospitaal, ik ben wel een beetje nerveus. Om 7.00u ga ik mij inschrijven, en om 7.15u sta ik op C1 heelkunde, daar wordt ik dan heel vriendelijk ontvangen door een verpleegster die mij naar mijn kamer (120) brengt. Daar mag ik mij dan installeren en moet ik uit de kleertjes, waarna ik een soort van voorschoot aan krijg. Even later komt de verpleegster mijn bloedsuikerspiegel testen, en weer even later, rond 7.30u is ze er terug met een spuitje dat ze toedient in mijn bil. Verder wordt ik naar de operatiekamer gebracht waar ik mij nog zie binnenrijden, maar moet direct daarna in slaap gevallen zijn. Van de ingreep zelf heb ik niets bewust meegemaakt.

Om +/- 10.30u werd ik wakker en was ik niet misselijk, alleen wat slaperig. Ik lag in een zaaltje met apparatuur dat aangesloten was op mijn lichaam. Een tijdje later deden ze de apparatuur van mijn lichaam en hing nog enkel een baxter en een klein flesje aan gekoppeld via een darmpje met een naald in mijn linkerhand. Ik kreeg dan weer een spuit in mijn bil tegen de pijn.

Om 10.45u werd ik terug naar mijn kamer gebracht en mocht ik mijn T-shirt terug aandoen. Van de ingreep kon ik nog niet veel zien, want mijn penis was met een verband ingepakt. Ik moest in bed blijven en kreeg van de verpleegster een fles om in te plassen. Na een tijdje wist ik de reden waarom ik in men bed moest blijven, ik werd namelijk een beetje duizelig. Om de tijd te doven heb ik wat tv gekeken.

Om 11.30u moest ik voor de eerste maal plassen, en dat viel zeer goed mee. Toen de poetsvrouw binnenkwam, heb ik haar de laptop gevraagd uit de kast te nemen, en heeft zij hem in het stopcontact gestoken. Ik heb dan wat spelletjes gespeeld, en ben dan voort begingen schrijven aan dit artikel.

Rond een uur of vijf kwam de verpleegster mijn eten brengen, 2 boterhammen, een schel kaas en een schel hesp. Daarbij een tas en een kannetje koffie. Ook al was dit mijn eerste eten die dag, ik kreeg het met moeite binnen, maar de koffie liep er vlot in. Om half zes kwam de uroloog en een verpleegster kijken, Het verband ging eraf. Het zag er wel wat raar uit, maar ik had erger verwacht. Na een proper verband kreeg ik zalf, ontsmettingsmiddel, en verband + een voorschriftje voor de apotheker. Ik mocht mij aankleden, inpakken en het ziekenhuis verlaten. Raar ... dat viel allemaal best mee, en daar heb ik dan zo lang voor getwijfeld. Zeer dom van mezelf dat ik dat niet eerder heb laten doen dacht ik nog. Mijn broer kwam mij halen en bracht mij terug naar huis. 's Avonds voor het slapen gaan heb ik het verband eraf gedaan, mijn penis was wat gezwollen achter de eikel, maar het viel nogal mee. Na hem te hebben ontsmet, nieuw zalf te hebben aangebracht en een proper verband, ben ik in bed gekropen. De draadjes zijn wel wat lastig, maar ik heb toch redelijk goed geslapen.

De volgende dag was de penis nog steeds gezwollen maar de derde dag was dat al wat minder. Ik had die ochtend een ochtenderectie, en dat trok wel een beetje aan de draadjes maar na het plassen ging ie gelukkig terug krimpen. Tot hiertoe is alles dus goed verlopen. Akkoord, het is wel niet prettig met die draadjes, maar het weegt toch niet op tegen om het niet te laten doen.

Ik zeg het nogmaals, ik ben zeer dom geweest om zo lang te wachten. Ik hoop dat ik wanneer het goed genezen is dat ik mijn schade een beetje mag in halen, dat ik een lief vriendinnetje mag vinden. Voor kindjes is het nu wel te laat (46 jaar), maar voor seks bijlange niet.

Ik ga dit verhaal nu afsluiten, en hoop hier toch een beetje mee, andere mensen, die dit hebben gelezen, te helpen om hun angst te overwinnen. Het is echt waar de moeite niet waard om jaren ongelukkig te zijn zonder een seksleven. Voor diegenen die hetzelfde voor hebben als ik: NIET TWIJFELEN!!! GEWOON LATEN DOEN!!! Als we een paar weken verder zijn, ga ik op vrouwtjesjacht, eindelijk ...

Groetjes van Werner.