Besnijdenisinfo.nl

Ervaringen

Ronald

Na 45 jaar eindelijk van die lange voorhuid af.

Mijn naam is Ronald en heb nu eindelijk, op m'n 45e, besloten me te laten besnijden. Eerst even terug in de geschiedenis. Als jochie bleek dat de voorhuid niet teruggeschoven kon worden. Mijn huisarts heeft dit destijds vlotjes opgelost: hij trok (zonder verdoving) de voorhuid met veel kracht terug! Het scheurde natuurlijk in en bloedde flink. Dit was eind jaren 60 misschien wel een normale remedie, maar ik weet nog wel dat ik flink gehuild heb. Of deze eenvoudige oplossing er mee te maken heeft gehad heeft weet ik niet, maar in m'n pubertijd, toen alles begon te groeien, bleek dat de voorhuid erg lang werd.

Dit is eigenlijk nooit zo'n erg probleem gebleken. Tijdens het masturberen kon de voorhuid flink heen en weer, maar bij het vrijen trok de voorhuid zich niet vanzelf terug over de eikel. De penis vasthouden bij de schacht en het vel strak teruggetrokken houden is ook niet echt een fijne oplossing. Over het algemeen was dit, mits genoeg opwinding, niet zo'n probleem en ging het ook wel zonder ontblote eikel.

Maar... met het klimmen der jaren ben ik (zoals zoveel veertigers) door het goede leven, wat dikker geworden. Zoals jullie wellicht (niet) weten zit de penis op een vaste positie en lijkt, door het vet wat zich ook op de schaamstreek vormt, korter te worden. Vandaar dat dikke mannen zo'n kleintje hebben. De voorhuid wordt helaas wel naar buiten geduwd en wordt dus nog langer.

Ik heb er zo-een die 'in ruste' klein is, maar flink groeit bij een erectie. Zonder erectie ziet het er dus niet echt uit omdat de voorhuid zich als een trompet laat bungelen. Mijn vrouw en ik zijn naturisten en zijn vaak op het naaktstrand, sauna en naturistencamping. Bij wat frisser weer en zonder directe zon trekt de 'trompet' zich ook nog terug en wordt het een rimpelig uitziend flubbeltje waar ik me eigenlijk voor begin te schamen. Dit en de dus al jaren durende 'problemen' tijdens het vrijen heeft me, na lang twijfelen, doen besluiten om me te laten besnijden.

Op deze site heb ik eerst alle info gelezen en kreeg, na overleg met de huisarts, een verwijzing naar de uroloog. Ik dacht over een gedeeltelijke besnijdenis maar zijn aanbeveling was: een volledige besnijdenis inclusief verwijdering van het toompje omdat bij erectie de eikel al een beetje naar beneden stond. Okay, dat moest dan maar.

Nu was het dus zover: het is gebeurd! Ik had gekozen voor plaatselijke verdoving. De injecties waren natuurlijk niet echt prettig maar vielen me mee. De behandeling bleek afwijkend van wat ik hier gelezen heb. Er kwam geen mes aan te pas maar alles ging met de 'snijbrander'! Het schijnt een Thermolaser te heten. Apart luchtje moet ik zeggen... Het doorbranden van het toompje was eigenlijk het enige wat ik lichtjes voelde. Deze methode is volgens de uroloog volgens de nieuwste inzichten. Het resultaat zal wel hetzelfde zijn... Natuurlijk zag ik er best tegenop en heb flink liggen zweten. Na de operatie bloedde het nog een beetje, maar ik kon zonder verband maar met een inlegkruisje naar huis. (Tip: doe geen schoenen met veters aan... de assistente heeft ze moeten strikken..) Geen verder gedoe met verband en ik mag na 24 uur al douchen. Wel 2x daags een sodabadje. 1 dag na de operatie was het behoorlijk gezwollen.

De eerste week was het allemaal wel behoorlijk gevoelig en branderig met af en toe pijnscheuten. Iedere dag 2x een sodabadje bracht wel wat verlichting en zou ontsteking moeten voorkomen. Er bleef toch een randje en de aanhechting van het toompje dik en bloederig. Dus toch ontstoken. Er kwam wat push uit. Volgens de assistente van de uroloog was dit toch vrij normaal en zou het wel overgaan. 's Nachts een onderbroek blijven dragen omdat 'los hangen' nog wel pijnlijk was. Een aanrader is om stretch-shorts zonder naden te dragen. Deze sluiten goed aan maar knellen niet en je kunt 'm zo neerleggen als je zelf wilt.

Na 2 weken begon de eikel te vervellen en werd allemaal wat minder branderig. De hechtingen zouden er nu vanzelf uit moeten gaan. Dit duurde bij mij wat langer dan 14 dagen: drie weken dus. Nu na drie weken verdwijnen de zwellingen en ben ik eens voorzichtig klaargekomen. Alleen door over de eikel te wrijven en dus niet de huid heen en weer te bewegen. Geweldig genoten! Daarna wel weer een beetje branderig en kloppend gevoel maar dat had ik er wel voor over....

Tot nu toe waren de eerste drie weken het meest vervelend maar nu begint het te wennen en doet het eigenlijk geen pijn meer. Tijdens het lopen is het nog wat gevoelig maar niet vervelend. Ik lees hier op de site vele ervaringen waaruit blijkt dat de besnijdenis voor iedereen weer anders is. Dit was mijn reden en ervaring tot nu toe en ik hoop dat jullie er wat aan hebben, maar ik zou zeggen: ervaar het zelf en wees niet al te bang: het valt best mee en geneest sneller dan je denkt.