This site will look much better in a browser that supports web standards, but it is accessible to any browser or Internet device.
Samuel
Als sinds ik een jaar of 11 was, had ik al het gevoel dat mijn penis anders was dan anderen. Dit was namelijk precies de leeftijd dat de hormonen begonnen op de spelen, en ik dus begon met masturberen. Op internet zag ik allemaal mooie penissen in filmpjes, maar mijn penis zag er anders uit. Op die leeftijd heb ik het eigenlijk een beetje weggedrukt en heb me er verder niet meer erg in verdiept. 'Het zal wel over gaan' dacht ik. Naarmate de jaren vorderde begon ik me toch steeds meer zorgen te maken. Het ging niet over, en ik schaamde me er goed voor. Zelfs tegen mijn ouders durfde ik het niet te vertellen. Toen ik 17 was geworden, spookte het constant door mijn hoofd. Ik begon op internet research te doen en ik kwam erachter dat ik een te nauwe voorhuid had. 'Shit!'. Maanden lang spookte het door mijn hoofd, maar ik durfde het niet te vertellen. Toen ik een keer ziek op bed lag, heb ik toch al mijn moed bij elkaar geraapt en het aan mijn vader verteld. 'Pap, ik heb een te nauwe voorhuid en ik moet waarschijnlijk besneden worden'. Doodleuk antwoorde mijn vader: 'Oh, dan bel je morgen de dokter toch even?'. Verward keek ik mijn vader aan. Jarenlang heb ik het voor me gehouden en jarenlang heb ik me ervoor geschaamd, en hij doet alsof er niets aan de hand is! Ik zei dat ik me er behoorlijk voor schaamde. 'Daar hoef je je toch niet voor te schamen?' antwoorde mijn vader. En eigenlijk had hij wel gelijk...
Vanaf die dag ging het eigenlijk behoorlijk makkelijk. Ik maakte enkele dagen later een afspraak met onze huisarts. Die bekeek hem en zei dat ik inderdaad een te nauwe voorhuid had. Ik kreeg een keuze van hem: Of eerst een steroiden zalfje gebruiken, of direct een besnijdenis. Ik heb eerst uiteraard voor het zalfje gekozen, maar na 5 weken smeren zonder resultaat ben ik toch weer teruggekeerd naar de dokter en deze heeft een afspraak met de uroloog gemaakt. Na wat gesprekken vooraf, dan eindelijk een afspraak gemaakt voor de operatie.
Op woensdag 5 maart was in dan eindelijk aan de beurt. Ontzettend nerveus en met mijn benen bij elkaar geknepen kwam ik binnenlopen. Ik had gekozen voor de volledige narcose, omdat ik niet zo'n held ben wat betreft naalden. Achteraf ben ik ontzettend blij dat ik hiervoor heb gekozen, want je merkt er werkelijkwaar niks van. Je krijgt alleen een klein infuus in je hand en je valt binnen een paar seconden nadat je de operatiekamer bent ingereden in slaap. Een uurtje later word je wakker en denk je bij jezelf: Heb ik me hier nou zo druk om gemaakt? Ik keek onder de dekens en zag een mooi wit verbandje met daarop een rood puntje dat bloot lag. Enkele uren later liep ik het ziekenhuis uit met een enorme last van mijn schouders.
Het is nu 2 dagen geleden en heb het verband er inmiddels afgehaald. Het ziet er wat vreemd uit, maar ik denk dat het wel helemaal goed komt. De wond doet eigenlijk nauwelijks pijn, en als het pijn begint te doen neem ik een aspirine in. Het vervelendste is dat nu mijn eikel blootligt, hij erg gevoelig is. Maar dat hoort na een aantal weken over te gaan.
Ik hoop dat ik met dit verhaal jongeren en pubers van ongeveer mijn leeftijd (12-18 jaar) over de brug krijg om zich ook te laten besnijden, als je denkt dat dit nodig is. Je hoeft je nergens voor te schamen, en de operatie zelf stelt niet veel voor. Het zou zonde zijn om pas op latere leeftijd de behandeling te laten doen, en al die jaren voor niets in schaamte te hebben geleefd.
Samuel