This site will look much better in a browser that supports web standards, but it is accessible to any browser or Internet device.
Gerhard, 67 jaar: Het slurfje eraf!
Zolang ik me kan herinneren heb ik een lange voorhuid gehad. Bij een erectie moest ik met de hand de voorhuid terug trekken om de eikel bloot te krijgen, maar dat is nooit een punt geweest. Nooit last gehad, noch bij het masturberen, noch bij de sex. Totdat ik een soort ontsteking aan de rand kreeg, niet erg pijnlijk maar wel vervelend. Het gaf een alleen jeuk. En op de meest vreemde momenten, b.v. als je in de rij voor de kassa staat of aan het fietsen bent of gewoon aan het lezen. Met die klachten naar de huisarts. Die schreef een zalf voor.met daarin een hormoon om daarmee de rand van de voorhuid in te smeren. En het hielp! Maar niet voor lang. De klacht kwam telkens terug, maar bovendien was nu voor het eerst de teruggetrokken voorhuid bij een erectie een beetje pijnlijk. Dat kwam doordat de rand niet allen rood maar ook nauwer was geworden. Het woord besnijdenis was al eens gevallen, dan was je eraf, letterlijk. Maar daar was ik nog helemaal niet aan toe. De verhalen en foto' s op de sites hebben me erg geholpen om de beslissing te nemen om het toch te laten doen. Maar toen begon het wachten. Eerst op het einde van het jaar. Om op een andere aanvullende verzekering (die de besnijdnis vergoedt) over te gaan. Ik wilde me door mijn eigen huisarts, die daar ervaring in heeft, laten besnijden. De huisartsenpraktijk heeft een kleine operatiekamer en het is mooi dichtbij. Maar daar was de verzekeraar het niet mee eens. Die wilde dat het Besnijdnis Centrum Nederland of de uroloog in het ziekenhuis.het deed. Beide wilde ik niet. Maanden later was de verzekeraar om en stond toe dat de huisarts de cicumcisie uitvoerde. Mijn bedoeling was om, als het dan toch moest, me laag en losjes te laten besnijden. Gelukkig las ik dat met het ouder worden de eikel minder gevoelig wordt. Dat klopt. En als dan daar ook nog de verminderde gevoeligheid van het schuren van de blote eikel bijkomt. Nee, dan maar een gedeeltelijke besnijdenis.
Eindelijk is het zover. Het is half drie, de assistente komt mij halen voor de besnijdenis. De huisarts heeft een arts in opleiding bij zich als assistent. Eerst heb ik besproken wat de bedoeling was: geen totale maar een gedeeltelijke besnijdenis. Allen het slurfje met de aangetaste rand eraf en het frenulum met de gevoelige zenuwen behouden. Ik vond het interessant om alles goed te bekijken. De verdoving viel ontzettend mee. Niet erg pijnlijk, wel goed voelbaar. Net als de besnijdenis en de hechtingen, dat was soms nog iets voelbaar, zeker in de buurt van het frenulum. Kleine adertjes die bloedden werden elektrisch dicht gebrand. Ze hadden ruim een half uur werk. Een steriel verband met daarop Betadine zalf op de wond en daarover een verbandje om het op de plaats te houden. Een paar uur later: geen echte pijn maar wel goed te voelen. Nog geen pijnstiller nodig gehad. Wel bleek dat er in het scrotum en in de schacht een paar bloeduitstortingen zaten.
Een dag later. Het verband er af. Het blijkt dat de hele penis, zowel de eikel, schacht en voorhuid dik en opgezwollen zijn. De hele schacht is paars en opgezwollen als bij een erectie. De voorhuid, die nog achter de rand van de eiklel zat, terugschuiven lukt maar half. Door de zwelling is het binnenblad zo verkleefd aan de eikel dat het laatste stuk terugschuiven niet helemaal lukt. Door het toch te proberen een beetje wondjes opengetrokken en iets bloed. Een badje in sodawater hielp ook niet. Een beeje pijnlijker dan gisteren maar niet zo erg om een pijnstiller te nemen
Goed geslapen zonder onderbroek. Wel oppassen dat je er niet op gaat liggen, dat doet pijn. Verband eraf, nog steeds opgezwollen, vooral de eikel en de voorhuid op die plaats. Later lukt het toch de voorhuid helemaal over de eikel te krijgen maar het krult naar binnen om alsof het binnenblad te klein is. De volgende dagen wordt de zwelling langzaamaan minder maar de rand met de hechtingen blijft uiterst pijnlijk voor aanraking en bukken. De vijfde dag: de hechtingen gaan er uit. Uit voorzorg twee paracetamollen ingenomen. Het trekken aan de hechting om de punt van de schaar er onder te krijgen is erg pijnlijk. Maar het is zo gebeurd en met een verbandje om de eikel tegen het bloeden in m'n onderbroek naar huis. Dat voelt een stuk prettiger. De zwelling wordt met de dag minder. De rand is nog het langste dik geweest. De hechtingsrand is nog wel erg strak en zal ik op moeten gaan oprekken. De verkleuringen zijn weg. Begin van het dagelijkse oprekken van de besnijdenisrand.
Na ruim een jaar ben ik nog steeds blij dat ik besneden ben. Maar ook dat het gevoelige frenulum nog intact en m'n eikel nog bedekt is.