This site will look much better in a browser that supports web standards, but it is accessible to any browser or Internet device.
Besnijdenisinfo.nl wil een positief beeld van besnijdenis geven.
We betreuren het dat een aantal, voornamelijk Amerikaanse, anti-besnijdenisgroeperingen zich te buiten gaat aan grove onwaarheden en dingen beweren die wetenschappelijk nooit bewezen zijn. Sommige besneden jongens en mannen nemen vaak zonder kritisch na te denken uitlatingen van deze groeperingen als waar aan en voelen zich daarna doodongelukkig omdat ze besneden zijn. Hiertegen waarschuwt de schrijver van onderstaande tekst, waarin hij uitlegt waarom hij een site over besnijdenis heeft gemaakt:
Ik heb deze internetpagina gemaakt omdat ik het nodig vond dat er een tegenwicht kwam tegen de negatieve informatie (vaak zeer fanatiek) op internet van anti-besnijdenisgroeperingen en individuen. Ik vind dat mannen en ouders beide kanten moeten horen, en omdat de "anti's" alleen maar hun eigen bevooroordeelde meningen geven, realiseerde ik me dat ik daaraan iets moest doen.
Een andere reden die me motiveerde om deze internetpagina te maken, is mijn kennis van hoe deze anti-besnijdenisgroeperingen te werk gaan. Hier kwam ik al op jonge leeftijd (17 jaar) achter toen ik naar een groep schreef, die in een blad adverteerde als een onbevooroordeelde bron van informatie over dit onderwerp.
Veel jongens zijn geÏnteresseerd in het onderwerp besnijdenis, of ze nu zelf besneden zijn of niet. Ik was geen uitzondering. Al vanaf mijn 15e wilde ik antwoorden vinden op vragen die ik had: Wie wordt besneden? Waarom wordt het gedaan? Hoe wordt het gedaan? enz.
Omdat het een moeilijk onderwerp is om met je ouders over te praten (zoals dat met de meeste onderwerpen op sexueel gebied is), had ik geen andere keuze dan zelf op zoek te gaan naar antwoorden. Ik doorzocht alle boeken op medisch en sexueel gebied die ik maar in handen kon krijgen, en ik leerde een heleboel over dit onderwerp, maar ik vond niet alle antwoorden waar ik naar op zoek was.
Pas toen ik 17 jaar was, kwam ik een advertentie in een blad tegen, van een groep die beweerde informatie te kunnen geven over dit onderwerp. Enthousiast schreef ik naar deze groep met een paar vragen. Ik vertelde hun mijn leeftijd, dat ik besneden was, en dat ik tevreden was besneden te zijn.
Een paar weken later kreeg ik een brief en een dik pakketje met anti-besnijdenispropaganda geschreven door enkele individuen. In de brief stonden geen antwoorden op mijn vragen; alleen maar hoe "beschadigd" ik was omdat ik bij mijn geboorte besneden was.
De brief probeerde me ervan te overtuigen, dat ik door de besnijdenis sexueel, lichamelijk en geestelijk in de vernieling was geholpen en dat ik waarschijnlijk later in mijn leven meer kans had zelfmoord te plegen, en homosexueel, pervers of een verkrachter te worden. Ze probeerden me ook ervan te overtuigen dat ik mijn ouders en mijn dokter moest aanklagen wegens "verminking" en "marteling", en ik moest een reconstructie van de voorhuid overwegen als ik sexueel normaal wilde kunnen functioneren met 30 jaar.
Het spreekt voor zich dat ik een beetje verbijsterd was, en ik wist niet wat ik moest doen (op dat moment dacht ik dat deze mensen deskundigen waren en de medische wereld vertegenwoordigden. Wat had ik het mis!). Gedurende de 3 jaren die volgden, bleef deze groep me zulk materiaal toesturen, en ook van andere, soortgelijke groepen kreeg ik vergelijkbare info.
Gelukkig kwam ik, toen ik vooraan in de 20 was, in contact met een arts die op de hoogte was van deze anti-besnijdenisgroeperingen en hun taktieken. Hij sprak zich regelmatig uit in het openbaar tegen dit soort groeperingen. Hij bracht me in contact met een paar andere mensen die ook hiervan op de hoogte waren en die een front hiertegen probeerden te vormen. Dit opende mijn ogen en ik kon al deze flauwekul waar de anti-besnijdenisgroeperingen me mee hadden proberen te hersenspoelen, eindelijk van me afzetten. Het werd me nu duidelijk wie deze mensen waren en wat ze probeerden te bereiken.
Vanaf die tijd heb ik een aantal van deze groeperingen en hun taktieken nauwgezet gevolgd. Soms schreef ik naar ze en deed ik me als een 15-jarige voor om te zien wat voor informatie ze naar zo een jong en besneden kind zouden sturen. Zonder dat het me verbaasde stuurden ze hetzelfde soort materiaal en werden dezelfde taktieken gebruikt.
Vraag jezelf af, waarom zou iemand (vooral volwassenen) dit soort informatie naar zo een jong kind sturen? Om hem op één of andere vreemde manier te helpen, of om te proberen ervoor te zorgen dat hij zich zo slecht over zichzelf gaat voelen, dat hij op alles en iedereen kwaad wordt, omdat niemand iets ondernomen heeft tegen zijn "verminking" door de besnijdenis bij zijn geboorte.
Veel van deze anti-besnijdenis individuen doen niks liever dan besneden mannen ervan overtuigen dat ze op elk mogelijk vlak beschadigd zijn. Dit geeft hun dan weer de mogelijkheid om sommige van deze mannen ertoe te bewegen tegen besnijdenis te gaan ageren via protesten, demonstraties, TV-shows, radio-uitzendingen enz. Dit is één van hun hoofddoelen, en door niks en niemand laten ze zich tegenhouden om dit te bereiken.
Helaas hebben deze groeperingen in de loop van de jaren enkele malen succes gehad en zullen dat nog vaker hebben. Nu ze internet en bibliotheken hebben verzadigd met hun anti-besnijdenisliteratuur, zullen ze doorgaan met de hoofden van velen te vullen met negatieve gedachten en onbewezen stellingen
De reden waarom ze succes hebben mannen ervan te overtuigen dat ze "beschadigd" zijn, komt door de gebrekkige kennis die mannen hebben over dit onderwerp. En er zijn mannen die niet stabiel zijn, en onzeker zijn over heel veel dingen (ook op sexueel gebied) en die daarom een makkelijke prooi zijn voor de hersenspoelings-taktieken van dit soort groeperingen.
Een kort voorbeeld is dat van een 23-jarige New-Yorker die gearresteerd werd na een poging tot het stelen van zogenaamde "circumcision boards" (waarop baby's tijdens een besnijdenis worden vastgebonden voor de veiligheid) uit een plaatselijk ziekenhuis. Nadat hij betrapt was, vertelde hij de bewaking dat hij geradicaliseerd was door contacten via internet die hij had met anti-besnijdenisgroeperingen als NORM, NOCIRC en INTACT.
(Penthouse, augustusnummer, bladzijde 106, 1996).
De les die ik geleerd heb van al die jaren dat ik deze groeperingen volgde, is mijn best te doen om anderen bewust te maken en hun de ware aard van deze anti-besnijdenisgroeperingen te laten zien. Ook wil ik ouders aanmoedigen hun besneden zonen te vertellen over de vele voordelen van besneden zijn en hun uitleg te geven over de anti-besnijdenisgroeperingen en hun motieven.
Dit geeft een kind de kennis die hij nodig heeft zodat hij geen zoektocht hoeft te beginnen en alle mogelijke negatieve informatie tegenkomt die deze groeperingen verspreiden. Als hij wel dit soort informatie tegenkomt, dan weet hij tenminste dat dit onderwerp nog een andere kant heeft en dat de anti-besnijdenisinformatie wordt gegeven door mensen die weinig geven om de meningen en gevoelens van anderen.
Veel van deze groeperingen en individuen doen alsof ze voor de rechten van anderen vechten, maar in werkelijkheid zijn ze bijna alleen maar bezig met hun eigen gevoelens en opvattingen, en maken ze zich nauwelijks druk om de rechten van anderen.
Het lijkt alsof hun enige wens is dat iedereen hun meningen en opvattingen deelt. Als je hun meningen en opvattingen niet deelt, dan ben je slecht, barbaars en onontwikkeld.
Alles bij elkaar hoop ik dat ouders en anderen zich een weloverwogen mening vormen over dit onderwerp als ze een besnijdenis voor hun zoon of zichzelf overwegen. Als ze beide kanten die dit onderwerp heeft, kennen, en hun eigen gevoelens laten meespelen, dan zou hun beslissing -wel of geen besnijdenis- geaccepteerd moeten worden.
Als de anti-besnijdenisactivisten emoties een beetje minder de boventoon zouden laten voeren, zouden ze dit onderwerp op een meer gerespecteerde manier kunnen behandelen en zouden mensen zoals ik zich niet druk hoeven maken om de "preken" van deze groeperingen, en zouden sites als deze niet nodig zijn.