Besnijdenisinfo.nl

Ervaringen

Jordan

De eerste keer die ik me kan herinneren dat ik over besnijdenis hoorde, was toen ik een jaar of 13/14 was. Ik zag toen op TV een documentaire over de besnijdenis van een jongen in Turkije. Mijn belangstelling was gewekt. Ik vroeg me af hoe het zou zijn om besneden te zijn, en ook wat in die documentaire gezegd werd, namelijk dat voor turkse jongens de besnijdenis een belangrijke stap op weg naar man-zijn (volwassen worden) is, boeide me enorm. Misschien kwam dat ook omdat ik pas een paar jaar daarvoor ontdekt had dat ik op jongens val, en omdat ik zo mannelijk mogelijk wilde zijn. Homo's met vrouwelijke trekjes vond ik maar niks.

Toen ik 18 was, ontmoette ik mijn amerikaanse penvriend met wie ik daarvoor al twee jaar gecorrespondeerd had. Toen we met elkaar schreven, had ik hem al eens over het onderwerp gevraagd, omdat ik ergens gelezen had, dat de meeste amerikaanse jongens en mannen besneden zijn.
Toen we elkaar ontmoetten bleek ook hij op jongens te vallen (toen we nog correspondeerden, liet hij daar nooit iets van merken, al wist hij het wel van mij. Ik denk dat hij toen nog onzeker was over zijn eigen geaardheid) en het klikte meteen tussen ons. Hij werd mijn eerste echte grote liefde en... de eerste besneden jongen.

Ik vond zijn besneden penis met een blote eikel veel mooier uitzien dan een onbesneden penis, en nu wist ik helemaal zeker dat dit was wat ik wilde. Misschien speelde het ook een rol dat ik stapelverliefd op hem was en misschien onbewust "zoals hem" wilde zijn.
Maar tja, als je 18 bent en in Nederland woont en niet Turks of Marokkaans bent, dan is het niet zo makkelijk om naar je ouders of een arts te stappen met de mededeling dat je graag besneden wil worden.

Vanaf mijn 18e kreeg ik ook af en toe last van mijn voorhuid. Na het masturberen was mijn voorhuid soms enorm rood en opgezwollen. De vrouwelijke huisarts die ik toen had, stuurde me weg met de mededeling dat ik "het" (masturberen) dan te hard deed. En dat terwijl ik wist dat andere jongens het veel ruwer deden, dus daar kon het niet aan liggen.
Een dermatoloog bij wie ik al voor wat anders was en met wie ik het probleem besprak, begreep me wel, maar zijn zalven en crèmes haalden niet veel uit.
In die tijd was ik nog bij mijn ouders particulier verzekerd en dat betekende dat je zonder verwijzing van de huisarts naar een specialist kon. Door de problemen met mijn voorhuid begon ik langzaam in te zien dat een besnijdenis niet alleen maar een kwestie van graag willen was, maar ook echt nodig was. Ik maakte een afspraak in het ziekenhuis voor de chirurg en ik hoopte dat deze mijn problemen zou begrijpen en een besnijdenis zou voorstellen. Helaas, hij keek ernaar en zei dat er niks aan de hand was. Hij voegde er kwaad aan toe dat als ik nog een keer zonder verwijzing zou komen, dat hij dan mijn huisarts zou inlichten. Daar schrok ik van en voorlopig durfde ik niks meer te ondernemen.

Intussen bleven de problemen met mijn voorhuid wel bestaan en dat was echt niet leuk. Toen ik 24/25 was besprak ik dit met mijn inmiddels nieuwe huisarts en vroeg om een verwijzing naar een uroloog. Tot mijn grote verbazing hoefde deze er maar even naar te kijken en stelde al meteen een besnijdenis voor. Nu het zover was, ondanks dat ik het graag wilde, werd ik toch een beetje zenuwachtig. Ik vroeg hem nog of er geen andere mogelijkheden waren. Hij vertelde dat een zogenaamd voorhuidplastiek waarmee de voorhuid ruimer gemaakt wordt, bij volwassen mannen nauwelijks gedaan wordt omdat door het litteken dat daarbij ontstaat, vaak nieuwe vernauwingen van de voorhuid ontstaan, waardoor een besnijdenis dan alsnog nodig is.
Met een briefje in mijn hand om een afspraak te kunnen maken voor de besnijdenis zelf, ging ik bij hem weg, maar in plaats van meteen die afspraak te gaan regelen, liep ik het ziekenhuis uit en ging naar huis. Ik wilde het allemaal nog eens laten bezinken. Het kwam nu wel allemaal akelig dichtbij.

Thuis ging ik informatie zoeken op internet over besnijdenis. Ik kwam veel (amerikaanse) anti-besnijdenis sites tegen, en in het begin zorgden die ervoor dat ik erg ging twijfelen of ik besneden wilde worden of niet. Sommige sites beweerden dat je door een besnijdenis wel 80% van je gevoel in je penis verliest. Toen ik deze sites wat beter bekeek en ook sites tegenkwam die juist vóór besnijdenis zijn, merkte ik dat deze anti-besnijdenis sites enorm overdrijven. "Als zoveel mannen (amerikanen, joden, moslims enz.) besneden zijn, dan kan het toch niet slecht zijn," dacht ik. En mijn amerikaanse penvriend was immers ook besneden en hem had ik er nooit over horen klagen.

Langzaam kreeg ik voor mezelf steeds meer het gevoel dat een besnijdenis goed voor mij zou zijn en dat ik het ook echt wilde. Ongeveer anderhalf jaar geleden vroeg ik mijn huisarts om een nieuwe verwijskaart voor de uroloog om het definitief te regelen. Dit keer had ik een andere uroloog, die wat meer uitlegde en bij wie ik ook het gevoel had dat ik meer met hem kon bespreken. Dat gaf een heel geruststellend gevoel. Ik vertelde hem ook dat ik op internet had gelezen dat het binnenblad van de voorhuid een gevoelig plekje is en dat ik daar graag wat van wilde behouden. En ook dat ik het frenulum wilde behouden, omdat dat ook een gevoelig plekje schijnt te zijn. Hij had daar alle begrip voor en noteerde het in het dossier voor de arts, die de besnijdenis zou doen.

Een weekje of vier later was het zover. Natuurlijk was ik een beetje zenuwachtig, ik denk dat iedereen dat wel is voor een operatie (ingreep is misschien een beter woord voor een besnijdenis), maar ik had er een goed gevoel bij. Ik had geen greintje twijfel meer: dit was wat ik wilde. Wel vond ik het vervelend dat ik de arts die me zou besnijden nooit vantevoren gezien had. Een besnijdenis mag op zich voor artsen dan wel een eenvoudige ingreep zijn waarbij niet vaak iets misgaat, maar voor zo'n ingreep vind je het toch belangrijk om te weten dat je echt een goede arts hebt, en dat kun je niet weten als je hem nooit eerder gezien hebt. Als ik het zou kunnen overdoen, had ik de arts die me zou besnijden zeker eerst willen zien.

Gelukkig pakte het goed uit en was de arts die mijn besnijdenis deed heel aardig. De besnijdenis zelf duurde ongeveer 30 minuten en gebeurde onder plaatselijke verdoving. Die plaatselijke verdoving bestond uit ongeveer 3 prikjes in de basis van de penis. Plezierig kun je zo'n prikjes niet echt noemen, maar echt pijnlijk waren ze ook niet. Tijdens de besnijdenis kon ik gewoon meekijken en dat deed ik dan ook af en toe, maar ik kan me voorstellen dat niet iedereen dat zou willen. Echt bloederig was het trouwens niet, dat viel enorm mee, want met een speciaal apparaat worden de bloedvaatjes in de wond meteen weer dichtgebrand. Klinkt misschien eng, maar je voelt er helemaal niks van door de verdoving. Toen de arts klaar was kreeg ik een recept voor verband, paracetamol en pijnstillende zalf mee. Na een uurtje stond ik al weer buiten het ziekenhuis.

Tot mijn grote verbazing had ik de paracetamol tabletten en de pijnstillende zalf helemaal niet nodig. Ik voelde helemaal geen pijn. Ik vond het zó gek dat ik niks van de besnijdenis voelde, zelfs niet toen de verdoving uitgewerkt was, dat ik een beetje bang was dat er teveel was weggehaald... Maar dat bleek niet zo te zijn toen ik 's avonds thuis voor de eerste keer het verband verwisselde. Dat was wel een beetje eng: uit de wond druppelde nog wat bloed en achteraf gezien waren het maar wat druppels, maar omdat die in het toilet vielen leek het enorm veel bloed. De morgen daarop druppelde er al helemaal geen bloed meer uit bij het wisselen van het verband. Tijdens het hele genezingsproces heb ik geen pijn gevoeld, misschien alleen de eerste week als mijn penis wat lang stijf bleef, was er een beetje een zeurderig gevoel doordat er dan wat spanning op de hechtingen stond.

Iets met pijn penis doen, durfde ik pas weer na 6 lange weken... ik lees dat andere mannen al eerder weer er wat mee doen, maar ik was behoorlijk bang dat de wond van de besnijdenis weer open zou gaan en ik wilde absoluut zeker zijn dat dat niet zou kunnen gebeuren. Ook wilde ik dat de wond zo goed mogelijk en met zo weinig mogelijk littekenvorming zou genezen. Ook daarom bleef ik er de eerste 6 weken vanaf.
De eerste paar weken waren wat masturberen betreft best frustrerend: de huid beneden de eikel was enorm strak en de enige mogelijkheid om te masturberen was met glijmiddel. Ik kwam maar moeilijk klaar op die manier en een echt fijn gevoel was het niet.
Na een paar weken werd de overgebleven huid beneden de eikel door voorzichtig oefenen soepeler en minder strak en kon ik eigenlijk op precies dezelfde manier als onbesneden jongens masturberen, door de huid beneden de eikel op en neer te bewegen. Het enige dat anders is, is dat de huid niet meer over de eikel zelf gaat. Maar het gevoel is minstens even goed, zelfs beter vind ik.

Nu ik er op terugkijk, ben ik heel blij dat ik deze stap genomen heb, en ik heb er nooit één moment spijt van gehad. Ook al zou het kunnen, ik zou het nooit meer anders willen.