Besnijdenisinfo.nl

Ervaringen

Frits

Ik ben Frits en 21 jaar. Al mijn hele leven heb ik last gehad van een te nauwe voorhuid. Toen ik klein was had ik regelmatig last van ontstekingen van de eikel en voorhuid; balanitis. Dit was alleen altijd zo weer verholpen met wat betadine-oplossing. Naarmate ik ouder werd hoorde ik van onder andere de schooldokter dat ik eigenlijk besneden moest worden vanwege mijn te nauwe voorhuid. Mijn vader had ook een te nauwe voorhuid en is vroeger ook besneden. Maar omdat ik uit een nogal "relaxed" gezin kom werd er nooit echt iets aan gedaan.

Toen ik een aantal jaren terug vriendinnetjes begon te krijgen begon ik mij wel steeds meer zorgen te maken hoe dat nu verder moest. Ik bleef maar uitstellen, en de eerste keer dat ik echt verder ging met een meisje werd dan ook niks. Het lukte maar niet, en erg pijnlijk was dat mijn voorhuid als het ware achter mijn eikel klapte en daar bleef vastzitten totdat mijn penis weer slap was! Ik heb achteraf gehoord van de huisarts dat dit erg gevaarlijk was omdat je eikel afgekneld had kunnen worden!! Ik vond dat er nu toch echt iets moest gebeuren. Maar aangezien ik best een treuzelaar ben, en ook soms nog eens een mietje duurde het tot een paar maanden geleden dat ik een afspraak maakte met mijn huisarts. Die stuurde mij zonder er naar te kijken door naar de uroloog in het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis in Amsterdam. Ik was daar heel zenuwachtig voor. De uroloog vroeg me mijn broek te laten zakken en keek voorzichig hoever ik mijn voorhuid naar achteren kon schuiven. Er was maar een mogelijkheid: besnijdenis. Hoewel ik dit wel zag aankomen overrompelde het me toch wel en ik had best veel vragen over de ingreep, de gevolgen, sexuele beleving, masturbatie enz enz. Hij was erg begripvol en zei dat ik er de tijd voor moest nemen die ik nodig dacht te hebben.

Een maand later maakte ik een afspraak voor de definitieve besnijdenis(de wachttijd was overigens wel een maand of wat). Ik hoorde dat de eerste arts die mij had geholpen er niet meer was, en dat ik een andere kreeg. Omdat ik toch nog wat vragen had en graag wilde kennismaken met de nieuwe arts mocht ik na enig aandringen een kwartiertje eerder komen. Mijn vriendin was ook mee, ook om me terug naar huis te begeleiden. De arts riep me, en lulde me vervolgens in een minuut klem. Ik had nog steeds geen duidelijk antwoord op mijn vragen, dus ik raad iedereen aan om je vragen echt duidelijk op te schrijven en geen genoegen te nemen met antwoorden als "helemaal niets/komt wel goed".

Toen begon de ingreep. Ik moest op een operatietafel liggen en mijn penis werd eerst even schoongemaakt. De zuster en de arts trokken voor de gelegenheid ook maar even "operatiekleren" aan. Toen kwam de arts om te doen waar ik eigenlijk het meest tegenop keek al die maanden: de verdoving. Kan je nagaan! Een prik in je pik! Bah! Ik dacht dat het echt heel verschrikkelijk zou zijn. Het werden een stuk of 5 injecties rondom de basis van mijn penis, en wonderbaarlijk genoeg... okee het voelt niet aangenaam maar eigenlijk stelde de verdoving niet veel voor. Ik was gelijk helemaal opgelucht! Na een minuut of vijf was de verdoving ingewerkt en begon de ingreep die ongeveer 30-45 minuten zou duren. Ik kon er (gelukkig) niks van zien door een schot wat ertussen stond.

De operatie begon en het was allemaal best relaxed en gezellig aan het begin. Tot ongeveer 1/3 deel. Ik wil jullie niet bang maken en het gebeurt ook eigenlijk nooit maar de verdoving werkte niet goed bij mij. Ik begon steeds meer te voelen, en de arts verdoofde bij. Maar ook dit werkte niet goed en ik begon steeds meer pijn te voelen! Ik voelde naalden door mijn eikel gaan en hoe bloedvaten werden dichtgeschroeid. Het ergste was een constant soort van "omlaag trekkend" gevoel aan mijn penis. Alsof ze de hele huid naar beneden trokken ofzo! Dit vond ik echt heel erg en heb er half liggen huilen en zweten, hopend dat het maar snel afgelopen zou zijn. Nogmaals, wees niet bang, dit komt eigenlijk echt nooit voor, ik was echt even de pechvogel ofzo. Anders gebeurt dit niet en merk je er niks van. Toen ze eindelijk klaar waren werd er verband omheen gedaan en kon ik weer vertrekken. Gelukkig was mijn vriendin er!!! Maar nogmaals; de man die voor mij was wandelde heel relaxed naar buiten!

Toen ik thuis was keek ik toch wel heel erg op tegen de weken die moesten volgen. Ik ben eerder geopereerd en herinnerde me hoeveel pijn ik heb gehad daarna. Na mijn besnijdenis heb ik zowat GEEN pijn gehad!!! Heel soms misschien een zeurderig gevoel ofzo maar echt niks ergs! Ik heb twee dagen heel rustig aan gedaan: niet werken of naar college. Ook zeker niet fietsen enzo. Ook probeerde ik zo min mogelijk een erectie te krijgen omdat ik bang was dat het heel slecht zou zijn met die hechtingen enzo, en ook omdat het de eerste week best een beetje pijn deed als ik een stijve kreeg. Eigenlijk zag mijn penis er helemaal niet zo heel afgrijselijk uit na de operatie als ik had gedacht. Er kwam soms wel een beetje pus of wondvocht uit. Dit was niet heel erg volgens de arts; dit kon je met een een watje en gekookt water schoonmaken.

Nu is het twee weken na mijn besnijdenis en ik heb nog wel verband om maar eigenlijk vooral omdat ik het nog niet helemaal aandurf; mijn eikel bloot in een ruwe onderbroek. Ik zal nog echt een aantal weken geduld moeten hebben voordat het enigszins normaal is allemaal, maar ik moet zeggen dat mijn vriendin en ik er heel erg naar uitkijken om na een relatie van een jaar voor het eerst echt seks te hebben...! Ik weet nog helemaal niet hoe het gaat voelen allemaal maar ik had het toch echt wel fijner gevonden als dit alles jaren geleden of na mijn geboorte was gebeurd.