This site will look much better in a browser that supports web standards, but it is accessible to any browser or Internet device.
Toen God Abraham gebood om zichzelf en zijn zoon Ismaël te besnijden, was er geen mogelijkheid om te zeggen: "Nee, liever niet." Gods woorden lieten aan duidelijkheid niets te wensen over:
"Dit is Mijn verbond, dat gijlieden houden zult tussen Mij en tussen u, en tussen uw zaad na u: dat al wat mannelijk is, u besneden worde. En gij zult het vlees uwer voorhuid besnijden; en dat zal tot een teken zijn van het verbond tussen Mij en tussen u. Een zoontje dan van acht dagen zal u besneden worden, al wat mannelijk is in uw geslachten: de ingeborene van het huis, en de gekochte met geld van allen vreemde, welke niet is van uw zaad; De ingeborene van uw huis, en de gekochte met uw geld zal zekerlijk besneden worden; en Mijn verbond zal zijn in ulieder vlees, tot een eeuwig verbond. En wat mannelijk is, de voorhuid hebbende, wiens voorhuids vlees niet zal besneden worden, dezelve ziel zal uit haar volken uitgeroeid worden; hij heeft Mijn verbond gebroken." Spreekt God tot Abraham in Genesis 17,10-14.
Steeds meer families in het reformistische jodendom trekken het historische besnijdenisritueel in twijfel, waarbij ze zich tot rabbijnen richten met de vraag of er geen plaatsvervangend ritueel is. Het fysieke teken van Gods verbond, zo zeggen sommigen, is gewelddadig en onnodig.
Dit is natuurlijk geen nieuw argument. Er is altijd een uitgesproken minderheid binnen het jodendom geweest die het scalpel van de besnijder verafschuwt. De laatste tijd bekeren zich, mede door de grote groei van het internet, steeds meer joden tot de anti-besnijdenisbeweging. Rabbijnen worden dan ook steeds vaker geconfronteerd met lastige vragen.
Tijdens de jaarlijkse conventie van reformistische rabbijnen op zondag 24 juni 2001, werd uren gediscussiëerd over oude Hebreeuwse teksten en rabbijnse argumenten, in de zoektocht naar antwoorden om hun steeds sceptischer wordende achterban te overtuigen.
"Nu reguliere besnijdenis minder gebruikelijk wordt, worden we geconfronteerd met nieuwe vragen.", zegt rabbijn Brenner Glickman uit Houston.
Joden willen ook vergelijkbare ceremonies voor hun dochters, ook al worden deze niet voorgeschreven in de geschriften. Als jongetjes acht dagen na de geboorte verwelkomd worden in het jodendom, waarom meisjes dan niet, vragen vele joden zich af.
Er zijn twee belangrijke argumenten in het besnijdenisdebat, namelijk een religieus, en een wereldlijk argument. Men stelt zich de vraag of het verwijderen van de voorhuid medisch noodzakelijk is, en of het nog steeds religieus verplicht is.
Medisch gezien zijn de meeste dokters ervan overtuigd dat de vroegere argumenten met betrekking tot hygiëne en gezondheid sterk overdreven waren, of zelfs ongegrond. In 1999 bleek volgens een rapport van The American Academy of Pediatrics, dat er geen medische redenen zijn die een routinematige besnijdenis verantwoorden.
Volgens de tegenstanders, is ongeveer 18% van de mannelijke wereldbevolking besneden, waarvan de overgrote meerderheid moslim is. De Verenigde Staten hebben één van de hoogste besnijdenispercentages in de wereld, momenteel ongeveer 62%.
Het besnijdenisdebat is een zeer emotioneel debat geworden. Eerder dit jaar heeft een man uit New York het ziekenhuis waar hij geboren werd vervolgd, omdat de besnijdenis, die hij daar toen onderging, naar zijn mening, zijn seksleven in negatieve zin beïnvloed heeft. Sommige mannen wenden zich zelfs tot het internet om uit te vinden of ze hun besnijdenis ongedaan kunnen maken.
Veel tegenstanders - zelfs sommige joden - zien het ritueel als een barbaars overblijfsel uit een ver verleden. Sommigen vergelijken het zelfs met vrouwenbesnijdenis, hetgeen door alle Amerikanen verworpen wordt.
"Elke niet-noodzakelijke medische procedure is misbruik," zegt Moshe Rothenberg, een joodse leraar uit Brooklyn, die alternatieve ceremonieën uitvoert voor joodse jongetjes. "Wanneer je iemands oor afsnijdt, terwijl daar helemaal geen noodzaak voor is, dan is dat medisch gesproken misbruik."
Reformistische joden trekken vooral in twijfel wat de noodzaak van het ritueel is, vooral wanneer je bekijkt dat het liberale jodendom al geruime tijd vele andere geloofsrituelen liet vallen. Men heeft het dan voornamelijk over het onderhouden van de sabbat, of het naleven van de voedingsvoorschriften. Verder maakt men vaak de vergelijking met andere gebruiken die men momenteel niet meer naleeft, zoals polygamie en het offeren van dieren.
"Iemands joodse identiteit wordt vastgelegd voor de besnijdenis en niet erna," zegt Ronald Goldman, directeur van The Circumcision Resource Center in Cambridge, Mass. Hij voegt eraan toe dat mannen onbesneden, en toch goede kunnen joden zijn. "Zo zijn er al heel wat onbesneden joden te vinden over de hele wereld," zegt Goldman, "en volgens alle rapporten stellen zij het goed, en niet enkel op seksueel vlak."
Ook al klinken zijn argumenten verleidelijk, de meeste rabbijnen vinden toch dat zijn woorden inhoudsloos klinken wanneer je ze vergelijkt met een goddelijk gebod. "Ondanks tegenstand doe je het omdat God het gebiedt" zegt rabbijn Lewis Barth, deken van het reformistische seminarie aan het Hebrew Union College, Los Angeles.
In het post-holocaust tijdperk doen veel Amerikaanse joden er alles aan om te voorkomen dat hun geloof verder afbrokkelt. Ze blijven vasthouden aan een joodse cultuur, ook al onderhouden ze niet alle rituelen en vereisten van het geloof. Dit zorgt ervoor dat ouders - ook al twijfelen zij aan de medische noodzaak van een besnijdenis - vaak behoudend staan ten opzichte van het besnijdenisritueel, gekend onder de naam "Brit Mila".
"De meerderheid zou het er moeilijk mee hebben om zichzelf als een jood te beschouwen - wat dat ook moge betekenen - zonder het besnijdenisritueel," zegt Neal Schuster, een student-rabbijn en directeur van het Brit Mila project van het Reformistisch Jodendom. "Zulk een diepgeworteld fundamenteel onderdeel van het jood-zijn zal men niet zomaar laten vallen, zelfs wanneer men van andere aspecten binnen het jodendom afstand neemt."
Is het gezien al deze onzekerheden misschien niet tijd voor reformistische rabbijnen voor een sterke verdediging van het besnijdenisritueel, net zoals met andere richtlijnen binnen het jodendom gebeurt. Schuster ziet er echter het nut niet van.
"De medische voordelen van een besnijdenis doen eigenlijk niet ter zake," zo zegt hij, "evenals seksuele kwesties, groepsdruk, of historische onzekerheden. Wat van belang is, is de overeenkomst tussen God en de joden, en de besnijdenis is daarvan het fysieke kenteken.
"Bij ons hebben besnijdenissen niets te maken met medische redenen," zegt Schuster. "De medische voordelen - welke deze ook zijn - zijn van secundair belang."
De meerderheid van de rabbijnen zijn echter eensgezind. Ondanks alle discussies zijn er zeer weinig joden die "de ketting willen doorbreken". Ze willen het kenteken van hun verbond met God niet verwerpen.
"De meesten hebben in hun hart - zoniet in hun hoofd - het gevoel dat de besnijdenis van fundamenteel belang is voor hun joodse identiteit," zegt rabbijn Neal Gold van New Brunswick.
Bron: internet